Een laatste teken

Ik durf het bed weer in te nemen
waar jij ooit sliep is weer van mij
de vage geuren van jouw wezen vervagen
samen met de wonderlijke herrinneringen aan jou

Je kopje staat nog waar jij het neerzette
en soms, heel soms slaap ik in jouw tshirt
de laatste hints in mijn leven verdwijnen
alsof jij hier nooit geweest bent

Een laatste teken van jouw zijn ontvouwd zich in mijn hart
weer een puzzelstukje minder
wat ik dacht het laatste te zijn

Dagen gaan voorbij
hopend op maanden
verlangend naar jaren
zonder jou
opdat mijn hart weer vol raakt
de puzzel weer compleet wordt
dan is niemand nodig
dan ben jij niet meer nodig
altijd overbodig
een overbodige pijn

Als een drug nam ik je elke keer weer tot mij
verslaafd aan pijn, verdriet
ruwe woorden
rake tasten
loze beloftes
verslaafd aan een jongen
een domme jonge
geen man

Die ander

ze kijkt naar hem en ziet hem
observeert hem
aborbeert hem
zo rustig als hij naast haar ligt
zo druk is het in haar hoofd
woorden spoken
gebeurtenissen dwalen
kriskras langs elkaar heen

aan wie denkt hij
over wie droomt hij
naar wie verlangt hij
voor wie voelt hij
zijn gesloten ogen laten op een antwoord wachten
sluiten de boeken naar zijn ziel, naar zijn hart

bekoeld laat hij haar achter
op pad naar een nieuw avontuur
onbekende gezichten
onzekere momenten
vrijheid, vrij zijn
vrij voelen, niet gebonden
nooit gebonden aan haar
nooit gebonden, punt

totdat hij haar haart breekt en kiest
niet voor haar
maar voor die ander

net nadat zij voor hem koos
voor liefde
voor geluk
niet voor hem
maar voor hem
voor die ander