1+1=5

De lichten van de stad leiden,

breken de stroom van gedachten,

verlangens naar toen,

hoop naar hem.

Hij is zij geworden.

niet een maar altijd meer.

Wat ooit genoeg was

is nu niets.

Teveel te bereiken om stil te blijven staan

maakt genageld aan de grond.

Onverwoestbare hoop doet leven

Onvervlogen dromen

Van liefde naar leven

van leven naar geluk...

Kapot

Ze danst, wiegt, beweegt zich op de stroom van blikken

gebonden aan perfectie

verdwaalt ze in onechtheid.

Een nacht, een man, een fout,

breekt haar, maakt hem.

In gedachten rent ze terug

vervaagt ze gebeurtenissen

wist ze momenten.

Ze sluit haar ogen,

in het donker is alles goed.

Haar wens naar acceptatie

maakt haar kind.

Ze handelt naar wat er van haar verlangd wordt,

Ze doet wat een ander vraagt,

Ze beweegt zich naar zijn idealen,

Verbergt haar eigen moraal.

Het leven bracht haar ten onder,

bedolven door de stad

Gebroken door de blikken van te blauwe ogen,

gestorven onder haar eigen juk.

Morgen

Morgen, morgen wordt het beter
daar is alles ok
morgen ben ik ok
een roes
een moment
wakker...

Mooie tijden
bizarre tijden
bittere nasmaak
was het ok?
nu is het ok.

Thuis in een onbekende stad
een moment van herkenning maakt vrij
maakt mij verlangen naar jij
naar ons
naar wat was
naar meer
meer dan dit
minder naar wat was.